كه هر روز زني با زنبيلي از آن ميگذرد

زندگي شايد ريسماني ست كه مردي با آن

-خود را از شاخه مي آويزد

زندگي شايد

طفلي ست كه از مدرسه بر مي گردد

يا عبور گيج رهگذري باشد

كه كلاه ازسر بر مي دارد و به رهگذري ديگر

-با لبخندي بي معني مي گويد :

صبح بخير

زندگي شايدآن لحظة مسدودي ست

كه نگاه من، در ني ني چشمان تو

-خود را ويران مي سازد

و در اين حسي است

كه من آن را با ادراك ماه

-و با دريافت ظلمت خواهم آميخت

آه..........

سهم من اين است

سهم من اين است

سهم من ،آسماني ست كه آويختن پرده اي ،

-آن را از من مي گيرد.